Bedankt!

08 oktober - 1001 nights

Salaam aleikum!!

Aan alles komt een einde, maar de klus is nog niet geklaard.

Mijn rustdag in het oeroude Aleppo was leuk en ik vermaakte mezelf met het dwalen door de 'souqs' (bazaar) in authentieke straatjes in het labyrinth van het oude stadsdeel. Het was vrijdag, een rustdag voor de moslims dus vrijwel alles was dicht en zodoende kon ik rustig alles verkennen zonder de chaotische drukte van belang. De citadel in Aleppo, met zijn immense slotgracht, is een van de mooiste en grootste die ik tot nu gezien heb omdat het zo robuust en sterk gebouwd is om elke vijandigheid te weerstaan. Aleppo is een niet te missen stad voor iedereen die Syrie bezoekt!

Winkel in Aleppo

In volle regen verliet ik Aleppo en dat was na weken van droogte en hitte heel aangenaam. Dit is een teken dat ook hier de zomer rustig aan op zijn einde loopt. Via Libed naar Arehia gerold waar ik door een man langs de weg werd uitgenodig thee te drinken in zijn huis. Zoals velen voor hem tijdens mijn tocht door het Midden-Oosten probeerde hij me ook te overtuigen van de voordelen van Islam en de grootheid van Allah. Maar telkens als ik bepaalde argumenten aansnijd waarvan ik overtuigd ben dat ze niet juist zijn en moeilijk te verdedigen word de discussie als snel beeindigd. Rare maar vriendelijke jongens die Islamieten... ik fietste verder met op afstand zwaar onweer, ditmaal niet gevaarlijk maar bijzonder mooi op afstand. Geslapen in een gigantisch snelweg hotel met zwembad en lekker eten. Voordat ik de volgende dag naar Hama fietste maakte ik nog een stop bij de oude Romeinse ruiines van Apamea. De overblijfselen van deze ooit machtige Romeinse stad waren niets meer dan grote hoop stenen met een paar pilaren waarin je de fantasie meer moet laten spreken dan de zintuigen. Ik arriveerde vroeg in de middag in Hama en bezocht de stad met een Aussie. De bekende bezienswaardigheid van deze stad zijn de waterwielen en die waren in tegenstelling tot de ruiines eerder die dag wel uniek in zijn soort. De gigantische houten waterwielen worden in deze stad sinds de 5e eeuw gebruikt om water in de aquaducten te pompen om de stad en omliggende landerijen te voorzien van water. Er zijn nog 17 wielen intact en de grootste meet wel 20 meter in doorsnede. Het was alleen jammer dat de rivier te laag stond om de wielen te zien draaien. Water schaarste in het droge Syrie en andere landen in het Midden-Oosten is een serieus probleem.

waterwielen

Na de nachtrust op een mat op een dak van een hotel volgde ik al fietsend een mooie rustige route door een heuvelachtig gebied. Of waren het bergen? Volgens JdW zouden dit bergen kunnen zijn want het was af en toe flink steil. Eindstation voor vandaag was het grootste kruisvaarders kasteel in het Midden-Oosten: 'Crac de Chevalier'. Destijds gebouwd in de middeleeuwen door de ridders die door de westelijke christenen gesteunde militaire invasies pleegde om het Heilige Land te bevrijden en te heroveren van de moslims. Dit immense kasteel op de top van een strategische heuvel vond ik wederom ook een van mooiste en overweldigende die ik deze reis gezien heb. Dikke muren van 3 meter dik en vele torens en grote binnenplaatsen die nog steeds goed intact zijn gebleven. Ik had geluk omdat ik het kasteel aan het eind van de middag bezocht en het vrijwel vrij van toeristen was en ik het kasteel bijna voor mezelf had.

De volgende morgen was ik al binnen een uur bij de Libanese grens. Het stempelen ging vrij vlotjes aan beide kanten maar toch werd ik eventje later bij een checkpoint nog goed aan de tand gevoeld: ''do you like Sharon?, do you like Hamas?, what about George Bush?, and do you like Israel?''. Ehm, tja, beste Bazen, gewoon neutraal blijven en zeggen dat je hier puur en alleen bent voor de natuur en een ritje trapperen. Zoals altijd was er niets loods en ik kon vrolijk doorfietsen. Eventjes later bereikte ik de kust en zag ik eindelijk de Mediteriaanse zee voor me liggen. Grote Palestijne vluchtelingen kampen op vervuilde stranden was het eerste dat ik daar aantrof. Met een stroeve tegenwind vanuit de zee bereikte ik even later Tripoli, een grauwe havenstad waar het niet de moeite waard was om langer dan een lunch-stop te vertoeven. Een paar kilometer verder bracht me naar Byblos, een leuk pittoresk stadje aan de zee waar een gemoedelijke sfeer hing. Ik kon er helaas geen slaapplek vinden en dus fietste ik weer verder. Toen de zon al onder was gegaan had ik nog steeds geen slaap of kampeerplek want de hele Libanese kust bleek een grote strip van chique resorts, beach clubs en hotels te zijn. Na veel gevraag evengoed in een overgeprijst 4 sterrenhotel overnacht. Het was uiteindelijk niet verkeerd om op zijn tijd eens in een lekker zacht schoon bed te slapen dus ik vond het niet erg. De volgende morgen was het nog een uurtje fietsen naar Beirut, de hoofdstad van het kleine Libanon. Ik nam intrek in een muf maar gezellig hotel vol met vage backpackers. Mijn verwachtingen van Beirut waren heel hoog maar na een volle dag de stad grondig verkend te hebben kwam ik erachter dat het niet was wat ik al die tijd in gedachten had. Er was weinig te beleven en het was benauwd vanwege het drukke verkeer in de smalle straten. Ook hier nog veel gebouwen met littekens uit de recente bloedige burgeroorlog en de Israelische invasies die hier de afgelopen decennia veel ellende heeft veroorzaakt. Het nachtleven waar ik veel over gelezen en gehoord was te fancy en chique voor mij, en op een blakke woensdag viel er zowieso weinig te beleven. Toch heb ik er een gezellige avond van gemaakt met Daan, een ultravage bejaarde terrorgabber uit Hilversum en wat relaxte Franse journalisten. Ik besloot de volgende dag Beirut te laten voor wat het is en ik koerste verder over een ruige bergketen naar de grens van Syrie. Een paar uur flink klimmen onder het genot van overheerlijke zwarte smog wolken van stinkende vrachtwagens. In feite ben ik maar 3 dagen in Libanon geweest maar nam genoegen met mijn korte bezoek. Na de grens en de afdaling schoot ik Damascus binnen, de hoofdstad van Syrie en tevens een van de oudste steden ter wereld. Damascus is een stad waar je het wel weken vol kan houden. Het labyrinth van bruisende souqs in de oude binnenstad is een aangename aanval op de zintuigen van geuren, kleuren, chaos en lawaai. Met enkele ''fellow travellers'' deze prachtige stad goed van binnen en van buiten verkend, een zooi extreme Hezbollah propagana posters op de kop getikt en mezelf wederom laten wassen en schrobben in een van de badhuizen. En daar knapt men werkelijk van op! Frapant detail is de aluminium plaat met Israelische vlag erop die in een van de straten op de grond ligt en men je verzoekt overheen te lopen. Israel is niet populair in deze kontrijen....In de avonduren nog een gezellige avond gehad op een plein met bier drinkende lokals en geniale muzikanten die tot diep in de nacht briljante jam-sessies weggaven. Onvergetelijk! Toen ik de avond erna bij een fruitkraam een shake bestelde vloog voor mijn neus plotseling de naastgelegen CD winkel in brand! Grote vlammen en chaotische taferelen met primitieve blus-methodes. Gelukkig was niemand gewond en de oorzaak was natuurlijk gesmolten elektra kabels die kortsluiting veroorzaakten. Dat vond ik niet vreemd, want hier zit alles letterlijk en figuurlijk met touwtjes aan elkaar geknoopt....

Damascus

Na 4 dagen in Damascus was het weer tijd om verder te fietsen. Ik besloot om op mijn 1 na laatste etappe mezelf nog eens goed boos te maken en voor de record afstand te gaan. De weg naar Jordanie liep door een droog stuk heuvelachtig woestijngebied en na ruim 12 uur fietsen reed ik vermoeid Amman binnen, de hoofdstad van Jordanie. Het was een dag vol vreemde getallen. Ik bereikte de legendarische 10.000 kilometer mijlpaal, maar mijn achterband reed ik voor de eerste maal lek na exact 9998 kilometers en de dagafstand was een venijnige 199 kilometer. Zoals afgesproken vloog Nelly de volgende morgen vanuit Kathmandu (Nepal) naar Jordanie. Afgelopen zomer werkte zij wederom voor 6 maanden aan de oude muurschilderingen van de Boedistische tempel in het dorpje Lo Mantang, in de afgelegen Mustang vallei in het Himalaya gebergte. Het was goed haar weer te zien na zo'n lange tijd!

We besloten meteen de volgende morgen naar Petra af te reizen, een van de moderne Zeven Wereldwonderen. Petra is een uit zandsteen gehakt oude stad die ooit bevolkt werd door de Nabateeers en deze plek was ooit een knooppunt op de karavaanroutes. De stad is gelegen in een kloof in de heuvels en is gedeeltelijk uit de rotsen uitgehakt. Vrijwel alle gebouwen die er ooit stonden, zijn nu ruïnes en archeologen zijn tot vandaag de dag nog bezig om delen onder het zand vandaan te krijgen. Petra werd pas echt bekend nadat de film 'Indiana Jones and the Last Crusade' hier de bekende opnames maakte. Hoewel extreem toeristisch, Petra vond ik werkelijk verbluffend en de vele graftombes, tempels en kloosters die er te zien zijn met daarbij het ruige landschap van bergen maakten dit bezoek ook weer een van de grote hoogtepunten van mijn boeiende reis door het Midden-Oosten.

PETRA

Na 2 dagen in Petra reisden we verder af naar Aqueba, een stad in het uiterste zuiden van Jordanie gelegen aan de Rode Zee. Hier konden we even lekker afkoelen in het water met zichtbaar het grensgebied van Israel, Egypte en Saudi Arabie om ons heen. De volgende morgen namen we de bus terug naar Amman maar al na 30 kilometer legde de versnellingsbak van de bus het loodje en besloten we niet te wachten op de monteur of ander transport. We besloten te gaan liften en werkelijk na 20 seconden langs de weg stopte er een karavaan van vrachtwagens met als lading Nederlandse pontons (drijvende platforms) op weg naar Dubai. De vriendelijke chauffeurs namen ons graag mee alleen hadden we de pech dat dit 'speciaal tranport' met een slakkegang door de woestijn ploegde. 8 uur later waren we 300 kilometer verder en net voor Amman begaf uiteraard een van de vrachtwagens het dus moesten we het laatste stuk evengoed liften naar het centrum van de stad. Ik besefte na zo'n lange reisdag van 'bedakke' met vrachtwagens en openbaar vervoer de voordelen van de trouwe tweewieler des te meer.....

Vanmiddag gaan we voor een zoutbad in de Dode Zee, en morgen (roffel roffel roffel) fiets ik de laatste etappe van 80 kilometer naar JERUSALEM!!!!!!!!!!!!

Word vervolgd!

WP
+ vele nieuwe pixels online!

Reacties

make a resume zei op 20 maart 2012, 1:42

In my opinion it's really important to know all the reason to cycle exactly in this place!

book reports zei op 03 oktober 2011, 7:17

Personally I like such cities where there are new and old parties!

resume zei op 13 september 2011, 12:33

I've never been there. But after looking this pictures I'll try to go in nearest future.

Claudine Hoijtink zei op 17 oktober 2010, 11:21

Wouter,
Tous mes compliments pour cette fantastique randonnee etpour tes articles tres interessants etpassionnants. Tu as eu des rencontres inoubliables , quelque fois dangereuses mais tu arrives au bout de ton extraordinaire voyage. Merci pour tout et beaucoup de succes avec Nelly et ta nouvelle vie en France.
Peut-etre nous le plaisir de te revoir a Edam.
Toutes mes amities et bravo
Claudine.

Ron P. zei op 13 oktober 2010, 8:44

Hee WP! NIet te geloven dat je nu alweer bijna je eindpunt heb bereikt! Weer een epische reis die je van je lijstje kan vinken haha Heb weer van de verhalen genoten en hoop dat er nog een laatstse klapstuk komt! Veel plezier nog in Jerusalem

Gr. Ron P.

kino zei op 12 oktober 2010, 12:40

Het lijkt wel een geintje zo snel als deze rit van je is verlopen w.p.
Ik sluit me overigens bij sander aan. Hier heb ik ook nog lang geen genoeg van. hahaha
Petje af maat, de groetjes aan nelly en tot gauw weer eens in het oude vertrouwde volledam!

Shave zei op 10 oktober 2010, 6:06

En dan zit het er alweer bijna op. Weer een reis die je wilde doen en hebt gedaan, dat doen niet veel mensen je na. Heel veel plezier die laatste 80 kilometer, have fun @ Jerusalem! x

Jan zei op 10 oktober 2010, 8:26

Nou WP het zit er bijna op. Irak & Iran mischien dat ik er ooit nog eens mag komen. Bij je vorige verhaal over Kalashnikov's waarom ze ook nog steeds zo populair zijn is omdat ze nooit kapot gaan aan de elementen. Die dingen blijven schieten onder water en als ze een jaar in een zand hoop hebben gelegen. Ik hoorde ook laatst dat wat groepen uit v'dam in de jaren 70 met een oude mercedes vanuit v'dam via afghanistan naar India zijn gereden. Korea was geweldig een wereld op zich alleen kan je daar niet met de fiets komen. Succes met de laatste meters en veel plezier in Paris. Ik hoor wel als we een rendez vouz hebben in friedrichshain

sander zei op 09 oktober 2010, 4:58

ik vind dat je gewoon door moet fietsen wout, ik wil meer van de wereld zien door jou ogen .
groet..

ton van der loos zei op 09 oktober 2010, 2:51

Goed gedaan, de laatste etappe nog en dan zit de challenge erop.
Goede aankomst.

Marcel zei op 09 oktober 2010, 11:19

Hee WP proficiat, wat een records. Geweldig! Ook een lekkere vurige dubbel ingegroeide teennagel te pakken zo te zien. Op een goede aankomst! Groeten van Marcel

jdw zei op 08 oktober 2010, 3:39

Die dekselse (Adje van der) Berg ook altijd! Niet normaal dat je er nu alweer bent. Kick-ass!

Groeten,

Jdw

jim theunis zei op 08 oktober 2010, 3:30

top wp het gaat je goed. nog van harte gefeliciteerd met je verjaardag gr jim

Will Vonk zei op 08 oktober 2010, 12:46

P.s. de foto's van dat dooie paard (stonk ie niet naar verrotte varkens?!), Koga @ starbucks (hoezo hip?!) en die zwarte ravekuitjes zijn beterrrr OUDST

Will Vonk zei op 08 oktober 2010, 12:32

FAAAACKKK... Jerusalem in zicht na al die maanden trapperen!! DOODZONDE!! Maar ook jij weet: aan alles zit een einde, en aan een worst wel twee! Tot fax..

W.

Voeg een reactie toe

« terug