.JPG)
16 augustus - ‘‘A chain of wooded mountains’’
Hvala!
Dubrovnik was na vele weken op de verlanglijst van een zeker reisgenoot toch niet helemaal waar wij zin in hadden. Hoewel de oude stad echt een meesterwerk is en uitermate pittoresk was het massatoerisme niet echt aan ons besteed. Overall, we had fun anyway! Het werd tijd voor een nieuw land na bijna drie weken in Kroatie vertoeft te hebben. Na vertrek uit Dubrovnik was het slechts enkele kilometers naar de grens van Bosnie & Hercegovina. Bij de grenspost werd ons vriendelijk verzocht om niet van de weg af te wijken omdat er in dit gebied nog steeds ontelbaar veel mijnen verspreidt liggen. Het was een totaal andere wereld om vanuit het massatoerisme aan de Kroatische kust nu landinwaarts te fietsen waar het beduidend armer en primitiever blijkt te zijn. We passeerden vele dorpen die totaal verwoest waren en leegstaande huizen die nu bewoond werden door de lokale koeien die zich schijnbaar niets aantrekken van een mijnenveldje. Sporen van de gruwelijke Joegoslavische oorlog uit de jaren '90. Na een mooie fietsdag belandden we in Stolac, een klein stadje met wederom veel verwoeste leegstand met bijbehorende kogelgaten waar we onderdak vonden in een hotel. De volgende dag werden de heuvels kleine bergen maar na slechts 40 kilometer waren we alweer in Mostar. Deze stad is beroemd om zijn 500 jaar oude stenen brug en het oude gezellige centrum. Helaas was Mostar begin jaren '90 een frontline waarbij de gehele stad in puin werd geschoten door zware granaten en vele vele kogels.
Tegenwoordig is de stad gedeeltelijk gerenoveerd maar op sommige plekken in de stad staan nog steeds met onkruid begroeide betonnen ruiines van wat ooit gebouwen zijn geweest. We vermaakten ons een middag in het oude centrum met de oude brug, waar we ons in de ijskoude snelstromende rivier lieten afzakken en een klein survival avontuur beleefden. Na Mostar volgden we het dal van de Neretva rivier en fietsen langzaam omhoog, met onderweg vele tunnels en een bergpas van 1000 meter. Na een lange dag fietsen bereikten we eindelijk Sarajevo, de hoofdstad van Bosnie & Hercegovina. ''De muffe'' ging deze dag zijn 27e levensjaar tegemoet en dat moest natuurlijk gevierd worden. Hoewel het woensdagavond was, bleek het uitgaansleven volop aktief te zijn. De eerste duik in een kelderclub was niet om over naar huis te schrijven maar de tweede toko deed het beduidend beter. In dit barretje ging het goed los met aanstekelijke Balkan volksmuziek, handjes in de lucht en gezellige mensen al staand op de stoelen. Ik blijf het herhalen, wat feestvieren betreft is de Balkan helemaal top!!!
Bulletholes....
We verbleven 4 dagen in Sarajevo om de stad en het gezellige uitgaansleven verder te verkennen. We namen deel aan een tour door de stad met ook een bezoek aan het tunnelmuseum. Gedurende de Servische belegering van Sarajevo die duurde van '92 tot '95 was het voor de bewoners van de stad niet mogelijk om de stad te verlaten. De Serviers hadden de stad omsingeld met ruim 600 tanks en zware mortieren. Dankzij deze tunnel was het mogelijk voor de bewoners om voedsel en wapens de stad in te krijgen en daarom was deze tunnel van levensbelang voor de stad en is het mede dankzij deze tunnel de Serviers nooit gelukt Sarajevo in handen te krijgen. Onze gids vertelde ontroerd hoe het leven destijds was en hoe afschuwelijk het was om zo'n bizarre oorlog door te maken waarin er dagelijks granaten door de straten schieten, huizen verwoest werden en mensen dood gingen. De foto's waarop Sarajevo na 4 jaar van belegering te zien is waren echt niet te bevatten. COMPLETE VERWOESTING! Nu ons de geschiedenis van de wrede oorlogen die in de jaren '90 de Joegoslavische staat opsplitsten in de landen die we nu kennen al meer duidelijk word, beseffen wij ons des te meer hoe gruwelijk en wreed oorlog daadwerkelijk is. Je staat er pas echt bij stil als je er echt mee in confrontatie en aanraking komt, zoals wij de afgelopen tijd hebben ervaren. Desalniettemin is Sarajevo tegenwoordig goed op weg en het gehele oude centrum is gerenoveerd in originele staat en vele gebouwen zijn weer opgelapt door de lokale stukadoors. En daar hebben wij een punt gemaakt voor de Volendamse Stuc-scene. Mochten zij zonder werk komen te zitten vanwege een of andere vage crisis, hier in de Balkan zijn er ontelbaar veel gevels doorboord met kogelgaten en dus is er ook vandaag de dag nog volop werk voor de erkende vakstucadoors. Het viel ons ook op hoe enorm vriendelijk en open de mensen zijn in vergelijking met het toch wel snobbige Kroatie. Na Sarajevo koersten we verder naar het zuiden en fietsten verder door de staat Srbska. Net voor zonsondergang bereikten we een stadje waar we van plan waren om te overnachten maar omdat het hotel verbouwd werd belandden we buiten de stad op een veldje naast een rivier, waar we van de eigenaar gratis mochten kamperen. We kregen brandhout voor een kampvuur, stromend water en twee kleine hondje die we gelijk omdoopten tot Maurice en Klaas. Het werd een mooie rustige kampeeravond met Di Pasta gekookt op een houtvuurtje, een kraakheldere sterrenhemel en gitaar serenades van Jantje Kokhalz.
Er stond nog een steile bergpas op het programma voordat we de grens met Montenegro konden oversteken. Dit was typisch weer zo'n gevalletje van ''na iedere bocht denk je boven te zijn maar dan toch niet''. Uiteindelijk bereikten we na een lange klim dan toch de pas en na de welbekende stempelsessies bij het grenskantoor fietsten we Montenegro binnen. Na nog wat afdalingen afgewisseld met wat stevige klimpartijtjes bereikten we het stadje Plevlja waar de nacht in een relaxt hotelletje werd doorgebracht. Montenegro betekent ''Zwarte Bergen'' en daar hebben ze er genoeg van in dit land. Het is dus omhoog of omlaag fietsen, en laat nou net dat omhoog fietsen iets langer duren dan het afdalen zodat je het grootste deel van je dag in het zadel steil omhoog fietst. Persoonlijk vind ik in de bergen het leukste en zeker weten het mooiste. Vanuit Plevlja klommen we stevig door de bergen om vervolgens lang af te dalen naar de spektaculaire Djurdevica Tara Canyon waar we op een hoge brug enkele waagHALZEN zagen bungeejumpen. Deze diepe canyon is onderdeel van het Durmitor Nationale Park en het was een waar genot om door dit prachtige gebied heen te fietsen. Overal langs de weg waren bergstroompjes waarvan we het ijskoude water konden drinken, en dat was een waar genot als dorstige zwetende fietsreiziger zijnde. Na nog vele kilometers canyon bereikte we het stadje Mojkovac. In dit stadje aten we wederom weer ''cevapcici' , een gerecht dat bestaat uit zoute worstjes met patat. Buiten de chique restaurants om is het voer in de Balkan niet echt culinair hoogstaand te noemen, het is meestal vet vlees of kebap en de meeste restaurantjes hebben een menukaart, maar slechts een deel ervan is daadwerkelijk te bestellen. Na voedertijd fietsten we nog een paar kilometertjes verder om daarna op een veldje langs een rivier ons kamp op te slaan. De volgende morgen stond er een dubbele bergpas op het programma maar nadat we de eerste pas beklommen en weer afdaalden, kwamen we erachter dat de pas die wij in onze gedachten hadden niet open was vanwege een aardverschuiving en daarom besloten we verder te fietsen naar een andere grensovergang. Als toetje op de fietstaart kregen we toch nog een flinke klim voor onze kiezen maar nadat die overwonnen was bereikten we toch het stadje Rodaje. In het ''Italiaanse'' restaurant vertelde de eigenaar ons doodleuk dat wij de eerste mensen in 6 maanden waren die om een pasta gerecht vroegen. Afijn, toch maar weer die verdoemde pizza opgegeten. Deze eigenaar was bijzonder vriendelijk en vertelde ons hoe armoedig dit deel van Montenegro is en dat de meeste mensen in dit deel van het land het moeten hebben van 150 euro per maand, als ze al niet werkloos zijn.....
Montenegro mountainpass
De laatste bergpas werd gelijk de hoogste van de afgelopen weken en ook het hoogste punt dat onze vrolijke zingende en gitaarspelende fietsvriend Jantje K-halzz heeft bereikt! Het waren 15 kilometers steil omhoog en na wat stempels bij het grenskantoor fietsten we de 1710 meter hoge pas over en zagen we voor ons de uitgestrekte vlakte van Kosovo liggen. 20 kilometer downhill later fietsten we via de stad Pec richting de hoofdstad Pristina. Op deze weg trof ik het meest gore verschijnsel ooit aan. Er lagen zakken met dierenafval, koeiekoppen, huiden, botten en ander slachtafval langs de weg te rotten in de brandende zon. Het was echt te onsmakelijk voor woorden en de stank was niet te bevatten. Echt zo'n kokhals momentje.... De laatste 30 kilometer wegdek lagen compleet in puin vanwege wegwerkzaamheden maar dankzij een verukkelijk pasta gerecht die we net van te voren hadden gegeten was dit geen probleem voor ons. Tevens werden we echt door iedere passerende auto of vrachtwagen luid aangemoedigd door enthousiaste mensen, die wederom weer super vriendelijk zijn!!! Tegen de schemering aan fietsten we Pristina binnen en daar ontmoetten we ter hoogte van enkele stoplichten Simon uit Engeland op de fiets. Hij zat in hetzelfde schuitje als ons en samen gingen we op zoek naar een hotel, die we uiteindelijk na veel zoeken vonden. Simon bleek vanuit Engeland te zijn vertrokken op zijn tweewieler en had er ook al vele duizenden kilometers in Europa op zitten. We namen een rustdag om even bij te komen van al die zware berg etappes in Montenegro. Verder als een rondje door het centrum, de lokale groentemarkt en enkele biertjes op een terras kwamen we niet want in Prisitna is er werkelijk niets te beleven.
Kosovo is pas sinds een korte tijd onafhankelijk en is het jongste land ter wereld. Tijdens ons verblijf in Kosovo stonden we versteld van de grote aanwezigheid van het leger. Kosovo is nog steeds in conflict met Servie, dat Kosovo als de zijne beschouwd en niet als onafhankelijk land erkend. Kosovo word bestuurd door de Europese Unie en zit net als Montenegro in de Euro-zone. Het is goed te zien dat de Europese Unie veel goed werk verricht in dit soort landen zoals het steunen van landbouwprojecten en het aanleggen van goede infrastructuur. Zonder hulp van buitenaf zouden deze landen er snel aan onder door gaan, omdat hun economie gewoonweg te zwak is. Wat die geblindeerde Landrovers van de U.S.army hier doen die we telkens voorbij zagen rijden in Kosovo rest ons de vraag......
Kosovo by dusk
Vanuit Pristina begon de steeds gevreesde laatste etappe voor Jan en Will. Het waren 90 kilometers fietsen naar Skopje, de hoofdstad van Macedonia. Naarmate we al verder afdaalden werd de temperatuur al hoger en het water in onze flessen werd warm genoeg om er thee van te zetten. Bij het bereiken van de stad werd er een triomf rondje gereden over het centrale plein van de stad. MISSION ACCOMPLISHED!!!! Will en Jan hebben in totaal 3020 kilometer afgelegd zonder al te weinig fysieke of mentale problemen. We hebben samen een toptijd gehad waarin we echt belachelijk veel hebben gelachen, ontzettend veel beleefd hebben, het extreem gezellig hebben gehad en niet te vergeten onvergetelijke fietskilometers hebben afgelegd!!! Een pikant detail is dat ik door mensen die we ontmoeten vaak word gezien al de broer van onze Jan, uiteraard omdat we allebei langharige ''blondies'' zijn. Zelfs werd er gezegd dat ik jonger was al broer Jan. Dit is het ultieme bewijs: Cycling keeps young!!!!!De afgelopen dagen hebben we in Skopje van het bruisende nachtleven genoten, en ons voorbereid op het vertek terug naar Nederland. De fietsdozen van Jan en Will staan reeds ingepakt en vanaf morgen sta ik weer alleen aan het roer en vervolg ik mijn tocht verder naar Jerusalem. Met al ruim 5000 afgelegde kilometers begin ik weer aan een nieuw hoofdstuk van deze fietsreis! Het kwik stijgt hier in Skopje dagelijks tot boven de 40 graden celsius dus ik weet een ding zeker, er gaat de komende tijd weer flink gezweten worden.....
Wij zijn alle drie tot de eindconclusie gekomen dat de Balkan een bijzonder deel van Europa is waarin je de mooiste ongerepte natuur kan vinden, interresante culturen met oprechte vriendelijke mensen, mooie steden en niet te vergeten extreme gezelligheid en de beste folkmuziek!!! FORGET HISTORY, THE BALKAN ROCKS!!!!
Will en broer Jan worden hierbij nog bedankt voor hun onvergetelijke bijdrage aan deze reis, het had niet leuker kunnen zijn als wat we er samen van hebben gemaakt!! Om het te verwoorden in de woorden van Adriaan uit Haarlem: ''Jullie zijn chille bazen!!!''
Next destination: Albanie & Griekenland!
WP
+ vele nieuwe foto's online in het fotoboek!
Reacties
berber zei op 30 augustus 2010, 9:01
Mooi verhaal WP en Mooie foto's inderdaad extreem heftig en mooi deel van europa waar de meeste mensen nooit ooit zullen komen in hun leven. Ik heb net Lowlands achter de rug en kermis staat voor de deur :D haha WEL gezellig. Na kermis zal ik wel even een paar foto's van Lowlands en Kermis naar je mailen zodat je kunt zien dat je niks mist en wij hier maar een beetje dom rondlopen. Ik hou je in iedergeval op de hoogte !
Veel succes met je reis verder en natuurlijk veel plezier. Ik hoop snel weer iets nieuws van je te horen/lezen.
Zet hem op WP en denk eraan.... Jal dal dee is geen troe la la
Taartje zei op 25 augustus 2010, 1:12
Succes verder, doe waar je goed in bent!
Nel Steur zei op 18 augustus 2010, 8:05
Will Vonk zei op 17 augustus 2010, 3:44
Marioooooooooooo
Ron P. zei op 17 augustus 2010, 11:38
ton van der loos zei op 17 augustus 2010, 10:01
Leuk geschreven. Succes alleen verder en ik blijf je volgen. Groet
trackmasta zei op 17 augustus 2010, 8:33
zet m op verders alleen..
toitoi
kino en moniek zei op 16 augustus 2010, 8:11
p.s. Woeste foto's
Je pa zei op 16 augustus 2010, 6:51
Nu weer alleen verder, sterkte en veel succes!