.JPG)
13 september - Anatolia: Melons & Moonlandscapes
Salaam aleikum!!
Ik kon Istanbul natuurlijk niet verlaten zonder een bezoek aan een Turkse hamam. In dit authentieke badhuis werd ik flink geschrobt, gezeept en gemasseerd zodat ik weer fris en fruitig van start kon gaan op mijn toer door het Midden-Oosten! Veel meegemaakt de afgelopen 2 weken......
Na 5 dagen van bier, sigaretten en gezelligheid in Istanbul verliet ik de stad om met het pondje de Bosporus over te steken en over te schakelen naar het volgende continent: Azie welteverstaan. Verrassend genoeg fietste ik onder donkere wolken en een keiharde regen de oostelijke stadsdelen van Istanbul uit dat zich nog voor ruim 50 kilometer uitstrekte. Ik volgde een veel te drukke snelweg en eindigde de dag in het stadje Salapanca. De maand van Ramadan was nog steeds in volle gang en de meeste moslims aten niet overdag en wachtten tot zonsondergang. Dit betekende dus dat er voor zonsondergang geen enkel restaurant open was waar ik in de dagen die volgde steeds rekening mee moest houden om niet uitgehongerd te raken.
Friendly locals!
Vanuit Salapanca volgde ik een mooie rustige route door een vallei met af en toe een fikse klimpartij. Na de ruim 700km stroeve tegenwind die ik in Noord-Griekenland voor mijn kiezen kreeg was het nu een meevallertje met een blazende wind in de rug die me de afgelopen 2 weken goed heeft meegeholpen! De wind is immers je beste vriend of je grootste vijand als fietser zijnde. Ook in de Turkse bergen weer lekker fris koud bergwater in fonteintjes langs de weg die zorgen voor verkoeling op zijn tijd. Een bergpas van 1210m werd geleidelijk aan overwonnen en in het vriendelijk stadje Nallihan werd de nacht doorgebracht. Het landschap na Nallihan werd droger en ik fietste vele kilometers over een hoogvlakte met kleurrijke rotsformaties en verder door uitgestrekte pas gemaaide tarwe velden en grote tomatenplantages waar hardwekkende boeren aan het oogsten waren. Na een dubbele pas van 1190m afgedaald naar de vallei van Ankara, de Turkse hoofdstad. Ik arriveerde in het donker omdat ik vanwege een lekke band vertraging opliep. Zo fiets je ruim 7000 kilometer zonder een lekke band te krijgen en zo krijg je er drie in een week, de duivel speelt ermee. Een grimmig hotel gevonden in het centrum van Ankara dat volgens mij een illegaal bordeel leek te zijn want het liep er vol met vatsige geblondeerde dames in roze jurken en teveel rode lippenstift. Ankara is het administrieve centrum van Turkije en verders een grote stinkstad waar niks te beleven valt. Een nacht was genoeg en ik vervolgde mijn tocht verder richting het zuiden.
Tuz Golu salt lake
Eindeloze vlakte's met vals platte glooiende heiuvels en wederom weer uitgestrekte tarwe velden besloegen het uitzicht. Een pluspunt van deze dag waren de Turkse meloenverkopers! Dit zijn de meest enthousiaste mensen die ik ooit ontmoet heb! Echt elke verkoper stond langs de weg aan te moedigen en te juichen en schreeuwen. TOP. Na een paar uur bereikte ik Tuz Golu, een grote zoutvlakte. En toen vroeg ik mezelf af: waar is Will als je hem echt nodig hebt! Een zoutvlakte ligt er niet voor niets, Zoutvlakte's zijn gemaakt om overheen te fietsen, althans, dat is mijn theorie. Na een sessie over deze oogverblindende zoutvlakte weer de weg op geklauterd en in een klein stadje een hotel gevonden. Hier dronk ik 's avonds op straat vele kopjes thee met de vriendelijke en gastvrije inwoners.
Cappadocia
Een welverdiende meewind voerde me verder over rollende heuvels en na ruim 150 kilometer trapperen arriveerde ik in Goreme en nam intrek in de befaamde backpackers enclave Flintstone's Cave. Tegenwoordig ligt de gemiddelde dagafstand rond de 150 kilometer, simpelweg omdat ik nu gewoon extreem fit ben! Goreme is het hart van de Capadocië regio, een surrealistisch vulkanische landstreek. Dit is een bijzonder maar grillig uitziend landschap met vele holwoningen en karstgrotten waarin door de eeuwen heen kerken en huizen in zijn gebouwd. Ik nam een rustdag en bezocht met een echte onvervalste toeristische toeristen-tour de ondergrondse stad van Derinkuyu. De ''Hettieten'', een oude beschaving die ruim 4000 jaar geleden in dit gebied leefden maakten dit ingenieuze ondergrondse stelsel van kamers, gangen en luchtventilatie schachten waarin wel 5000 mensen maanden lang konden schuilen tegen aanvallen van buitenaf. Na dit indrukwekkende bezoek een hike gemaakt van een paar kilometer door de Ilhala vallei. Voor sommige mede-toeristen was dit een onderneming ala 'Into the Wild', **gaap**....... De spektaculaire canyon was opzich wel bijzonder, dat dan weer wel. Omdat Capadocië een vulkanisch gebied is ziet het er buitenaards uit met huizen en kerken uitgehouwen in de stijle ravijnwanden. De tour eindigde bij een imposante cathedraal uit de 10e eeuw in een grote klif met een prachtig uitzicht. Opzich was deze tour wel een leuke dagtrip door een mooi gebied.
Hot Air Balloon Flight
Om 5 uur stond de wekker want het was tijd voor de ballonvaart! Goreme is een van de meest populaire plekken in de wereld om een rondvaart in een heteluchtballon te maken dus ik dacht bij mezelf: why not? De weersomstandigheden zijn hier het hele jaar door perfect en vanuit een ballon kan men dit prachtige gebied optimaal bewonderen. Tezamen met nog zo'n 60 andere heteluchtballonnen stegen we rond zonsopgang met zijn allen de lucht in. En daar hang je dan, in je mand op een paar honderd meter hoogte aan een gigantische ballon met het perfecte uitzicht, een legendarische zonsopgang en af toe het knetterende geluid van gasontbranding uit een van de vele ballonnen. Werkelijk MAGISCH!!
Do you want a balloon?
Na de ballonvaart steeg ik weer in het zadel en rolde vrolijk verder door een vallei. In een dorpje werd ik getrakteerd op een brood en een blikje door een Rotterdamse Turk die vanwege de Ramadan op bezoek was bij zijn familiedorp. Veel Nederlands Turken ben ik de afgelopen 2 weken regelmatig tegen het lijf gelopen en hier en daar zag ik dan ook auto's met de welbekende gele kentekenplaat in de meest afgelegen dorpen langs de weg staan. Mijn twiewieler voerde me verder over de uitgestrekte hoogvlakte van Anatolia waar ik, ook in de vele dagen daarna, werkelijk miljoenen meloenen zag groeien in de droge stoffige velden. Tegen het eind van de middag zag ik in de verte grauwe grijze wolkenvelden opdoemen. Naarmate ik dichterbij kwam begon het stevig te rommellen en ik voelde de spanning in de lucht hoger worden. Eenmaal onder de grauwe grijze wolken was het plots 'FLITS' in het veld naast me en meteen daarna blies een oorverdovende knal me bijna van mijn fiets af! Ik ben van beroep electricien en ben gewend af en toe wel eens een elektrische schok te krijgen maar nu begon ik toch wel een beetje bang te worden. Ik kan me die wilde nacht in de MIcron2 onder een Tibetaanse bergpas op 4500m hoogte in de Himalaya nog goed herinneren, toen sloegen de bliksemflitsen ook rakelings langs mijn tent en toen dacht ik ook dat mijn laatste uur geslagen was. Met een hartslag zo snel als een willekeurige Industrial Strenght LP fietste ik keihard verder naar een ogenschijnlijk verlaten tankstation. Gelukkig was hier een man die me snel binnen haalde net voordat het hemelwater met bakken tegelijk naar beneden kwam en Thor (Noorse dondergod) en Loki in hun strijdwagen boos en woedend de donder en bliksem keihard lieten inslaan. Samen keken we naar dit intrigrende schouwspel van de Natuur. Na ruim een uur schuilen in dit tankstation leek het ergste geweld voorbij....
Thunder & Lightning... I mean: Thor & Loki going ANGRY !!
Ik bedankte de man en fietste verder door de regen. Het rommelde nog steeds en na een paar kilometer verder, terwijl ik even het veld in was gedoken om wat onlasting te dumpen, sloeg de bliksem weer vlak naast me in het veld. FLITS ! Het was menens! Keihard verder gefietst en bij het eerste dorpje werd ik gelijk door de lokale inwoners tot stoppen gebracht om te schuilen. In de lokale dorpsbakkerij was het gezellig druk en werd ik vriendelijk ontvangen en kreeg meteen een handvol vers gebakken 'pide' (overheerlijk gehaktbrood), cola, sigaretten en thee in mijn handen gedrukt. Na een uur of wat en een volle maag verder leek dan toch het ergste onweer voorbij te zijn en ik vervolgde mijn barre tocht door de regen en wind. Als klapper op de vuurpijl nog even 13 kilometer wegwerkzaamheden door het grind en de modder heen geploegd. In het stadje dat ik als slaapplek voor de nacht in gedachten had bleek geen hotel of pension te vinden. Ik werd staande gehouden door een vrouw in een auto die vloeiend Duits sprak en die regelde voor mij onderdak bij een tankstation aan de rand van het stadje. Ik kon hier overnachten en de vriendelijke broeders van het pompstation deelden met mij hun enige Ramadan avondmaaltijd. Turkse gastvrijheid ten top!
Dit was weer zo'n legendarisch fietsdag die je later in het bejaardenthuis aan de koffietafel met trots kan navertellen: eerst een ballonvaart tijdens zonsopgang boven een sprookjesachtige vallei, miljoenen meloenen in maanlandschappen, tot 2 maal toe bijna geraakt door de bliksem, schuilplaats met eten en drinken in afgelegen dorpsbakkerij, 13 kilometer puin en modder en een overnachting in een vaag tankstation! Wat een dag, wat een dag......
Nadat ik meerdele malen in de nacht door verbaasde mensen werd wakker gemaakt voor benzine kreeg ik na het opstaan weer een gratis ontbijt van de pompbediende. Ik vertrok en fietste verder over de puinweg die veranderd was in een kleipad door de zware regenval van de dag ervoor. Na een paar kilometer liepen mijn wielen vast door de modder en klei en moest ik mijn fiets verder trekken en slepen. Nog nooit eerder heb ik mijn fiets zo smerig gezien als deze dag. Toen ik het asfalt bereikte ben ik een half uur bezig geweest om de ergst smeerboel eraf te wassen in een riviertje. Ruim 25 kilometer steil omhoog volgde en voerde me over de Gezbeli Gecidi bergpas en die was met zijn 1990 meter hoogte tevens de hoogste pas tot nu toe. Na de afdaling met veel herders en kudde's geiten, weer hulp aan een overstekende schildpad en nog een steile bergpas van 1635 meter vond ik eindelijk onderaan in de vallei een tankstation waar ik de Koga grondig kon schoonmaken met een hogedrukspuit. Tankstations zijn goed voor alles, maar dan ook echt alles!! Vraag maar aan Will en Jan, die weten dit ook! De route ging verder door een prachtig dal met aan het eind weer een stevige klim over een pas van 1510 meter. Bij de vrienden van een ander tankstation kreeg ik weer gratis brood en ook in mijn eindstation voor deze dag, Goksun, wederom weer een gratis met gehakt en groente bestrooide 'pide'. Ik zeg het nogmaals: de Turkse gastvrijheid is subliem!!!!
Een 'vastlopertje'......
Vanuit Goksun fietste ik een lange dag van 165 kilometer door de bergen waarin ik meer afdaalde dan steeg. Tijdens een afdaling verbrak ik mijn snelheidsrecord want ik schoot met 74 km/h het dal in. De dag werd afgesloten in Golblasi waarin ik weer een vriendelijk hotelletje vond en mijn dagelijkse portie kebak at. De volgende morgen kreeg ik WEER een gratis lahmacun (dunne gehakt pizza) als ontbijt bij de lokale broodbakkerij. Ik daalde weer verder af en dat viel te merken aan de temperatuur. Op de hoogvlakte van Anatolia en in de bergen is het beter uit te houden dan in de lagere delen waar de Turkse zon het kwik laat stijgen tot rond de 40 graden. Rond de middag kwam ik aan in Kahta waar ik net op tijd was voor een tour naar Mt Nemrut. Deze 2150 meter hoge bergtop is een van Oost Turkije meest bekende toeristische trekpleisters. Op de top bevind zich een grafheuvel van een obscure koning omringd door grote stenen sculpturen met hoofden van Amrmeends, Griekse en Perzische goden. Zoals met de meeste ruiines was dit vandaag de dag niet meer dan een stapel stenen met hordes toeristen maar wel op een fenomenal lokatie met een mooie zonsondergang. En daarom was ook dit uistapje zeer geslaagd!
Na Kahta beklom ik de laatste heuvels en nadat ik het Ataturk stuwmeer overstak met een ferryboot was het geleidelijk aan afdalen naar de vlakke vlaktes van Mesopotamie dat beter omschreven kan worden als een levensgrote kebab grillplaat. Tijdens meerdere cola-stops ontmoette ik de eerste Koerden die dit deel van Turkije grotendeels bevolken. Vriendelijke lui. Met 170 kilometer op de teller sloot ik de dag af in Viransehir in wederom weer een fout hotel. Na een ontbijt in een wegrestaurant met een maffe vrachtwagenchauffeur genaamd 'Mr Cobra' fietste ik verder over een oneindig lange weg via Nusayabin en Cizre om uiteindelijk te eindigen in Silopi, de grensstad met Irak. De tocht door Turkije was een ongekend mooi avontuur met een ultra vriendelijke bevolking. Ik ben verliefd op dit land en kom zeker nog terug om de vele plekken waar ik nog niet ben geweest te bezoeken! Dat staat vast!!!
Vannochtend naar de grens gefietst en de Turkse militaire aanwezigheid rond dit grens gebied is nog heviger dan die ik aantrof tussen de grens met Pakistan en India in Kashmir vorig zomer. Grote legerbassisen en tanks die klaar staan om ten strijdde te trekken, overal uitkijktorens die de Tigris rivier bewaken en overal zandzakken met bewapende militaiten op scherp. Bij het Turkse grenskantoortje werd ik gevraagd om een 'green card' voor mijn fiets en checkten ze zelfs de achterkant van de koga op zoek naar een kentekenplaat. Natuurlijk had ik die niet en kon ik toch zonder problemen verder gaan nadat ik mijn paspoort gestempeld had. Bij het Irakese grenskantoortje werd ik vriendelijk ontvangen in een kamertje met een kopje zoete thee door de plaatselijke ambtenaren. Hier werd ik ondervraagd over mijn beweegredenen als fietsttourist. Het gesprek ging als volgt:
Officer: Hi, Mr Wouter, your from holland right? What makes this country famous for?
WP: Ehhmm, tulips, Edam cheese and soccer maybe?
Officer: Your team kicked my favorite team Brasil out of the World Cup! Where are you going in Iraqi Kurdistan?
WP: I'm sorry officer, we lost anyways.. I will go to Dohuk, Erbil and Suliyanamanya.and some villages in between...
Officer: You know, if you go elshewhere then Kurdistan your head can be cut off by local radicals!
WP: Yes I know officer.
Officer with grinning teeth: Do you want your head to be cut off live on TV?
WP: Well, I preffer to stay alive officer!
Officer: Can I see your passport again? Ah I see, its a false passport, how do you manage to travel all those countries? You can't enter Kurdistan with this, you have to go back to Turkey!
WP: I'm very good at making false documents officer, your the first one who caught me.
Officer is laughing while shaking hands: Oke Wouter, your free to go, welcome to Iraqi Kurdistan! If you want a visa-extension just go to the regional administration office and there you get a free extension. Have a nice time!!!
WP: Thank you officer, your my friend, ciao !
Stelletje grappenmaker zijn het die Koerden maar ik kon er wel om lachen! Dit volk schijnt er om bekend te staan dat ze vol humor zitten, ondanks de wrede en geweldadige geschiedenis van deze regio. Ik verliet het kantoortje met mijn gratis 10 daagse visum voor Iraqi Kurdistan en werd vrolijk begroet door de vele vrachtwagenchauffeurs die onderweg zijn met honderden vrachtwagen vol met staal en zakken cement. Er word zo te zien flink wat gebouwd in Irak. Bij de laatste checkpost ontmoette ik nog een Koerdisch gezin uit Arnhem die op bezoek waren in hun geboorteland en hier per auto naar toe waren gereden. Ik volgde een drukke stoffige weg en fietste mijn eerste 50 kilometer over Irakees grondgebied naar Dohuk, een middelgrote stad. Irak is niet je alledaags favoriete vakantiebestemming maar des te meer reuze interessant. Kurdistan is een regio in het noorden van Irak waarin men 'veilig' kan rondreizen, althans, dat zeggen mijn informatiebronnen, die ik ten volste vertrouw. Hier wonen grotendeels Koerden en hebben een eigen regering en bewaakte grenzen binnen de Irakese Republiek. Baghdad, Mosul, Ur of Babylon gaat hem niet worden maar de komende week fiets ik als een van de eerste fietstoeristen door Irakees Kurdistan. Later meer over dit nieuwe avontuur in ''The Craddle of Civilization'' !!
To be (or maybe not to be) continued!
WP
(Nieuwe foto's online!!! En nog bedankt voor alle leuke zomervakantie, kermis en festival verhalen. Niet te enthousiast iedereen hee!! En ik wil nog even mededelen dat knoflooksaus een Nederlands verzinsel is want dat heb ik NERGENS aangetroffen in het land waar de Doner Kebab is uitgevonden....)
Reacties
Shave zei op 20 september 2010, 11:15
Blijf vooral de avonturen opzoeken, niet TE avontuurlijk daar in Irak, want we willen wel het laatste verhaal vanuit Jeruzalem! Heel veel succes verder WP! x
Will Vonk zei op 20 september 2010, 10:24
Het duo in Zuid-Amerika fietst best wel langzaam en hebben het zwaar.. Ook 50kg aan bagage (wat móét je ermee :D) per persoon dus die gaan lachen in Bolivia e.d. Ik zat te kijken met een knoop in m'n maag, wil ook weer fietsen.. Ze gaan een groot gedeelte van onze route doen, dus ik blijf het volgen...
Tot zover, succes nog ff in Irak
Will
jenny zei op 17 september 2010, 8:44
En idd, die dag met als start een ballonvaart, een paar keer bijna door de bliksem zijn geraakt, schuilevinken bij de lokale bakker, logeren bij een tankstation, hahahaha......onze dagen hier zien er wel heel wat anders uit.
Als je weer terug bent van deze fietsreis raak je een boek aan het schrijven over alle avonturen die je hebt meegemaakt: ik voorzie een bestseller!!!!
Hou je taai en heel veel succes verder!!!!
liefs Jen
jp zei op 16 september 2010, 2:59
gr champagne
Pieter Verboon zei op 15 september 2010, 4:12
PS carriere als fotograaf wel eens overwogen?
Berber zei op 15 september 2010, 2:27
Een verschrikkelijk mooi verhaal en ook hele mooie foto's, ik hoop dat je al zenuwachtig bent voor aankomend weekend want ik heb weer een mop op verdacht liggen haha. Veel plezier maat en zet hem op we spreken elkaar snel.
ps: de pius x is bijna klaar...
m zei op 15 september 2010, 11:01
Zit jouw paspoort niet VOL inmiddels qua stempels?
Doe voorzichtig in Irak!
liefs mieke
Will Vonk zei op 14 september 2010, 11:47
W.
Je vader zei op 13 september 2010, 10:55
Goeie reis verder en wees voorzichtig .............................de wegen zijn harstikke glad in die regio's.
Taartje zei op 13 september 2010, 10:12
Kermis was bere, Day of the Baphomets momentje met Marcel ook, hehe, nog bedankt!
Ik spreek je, succes!
doede zei op 13 september 2010, 8:54
Er zitten trainingskampen van al Qaida in die regio voor als je interesse hebt. De routebeschrijving staat op http://www.maps.google.com
hou je haaks!!!!!
Mervin zei op 13 september 2010, 7:47
Maar jij houdt wel van douane avonturen he. Als je nou een Israel grensstempel in je paspoort weet te zetten, dan kun je lachen als je Jordanie in probeert te komen. Schijnbaar.
Good luck met niet op tv komen!
PS: ik zat net te plannen/dromen over een reisje jordanie ofzo binnenkort, vervolgens dacht ik hey die gekke WP is die dan ook niet ergens daar in de buurt, o nee trage sjaak die zit nog in istanbul zeker ofzo, maar guess what je heb er wel weer ff de vaart in zitten! Amman... wel mooi allemaal...