.JPG)
Wereldse wijsheid: Wouter Prinsen toert op primitieve wijze over de aardbol
Wereldse wijsheid: Wouter Prinsen toert op primitieve wijze over de aardbol
Het kostte hem wat lekke banden, maar zijn tweewieler en alternatieve reiswijze voerden hem naar ontmoetingen en locaties die hem geen tegeltjeskennis maar wereldse wijsheden schonken. Wouter Prinsen is geen type doorsnee. Zijn onderneming door Azië en Zuid-Amerika duurde 21 maanden en krijgt zeker een vervolg. ,,Ik heb weinig geld meer, maar voel me zo ontzettend rijk..."
,,Toen hij elf jaar was, riep hij al dat hij de wereld wilde verkennen", zegt zijn moeder Anneke Veerman (pen). ,,Maar de reizen zoals hij die nu heeft gemaakt, dat heeft hij toch echt van zijn vader." Geen groepsreizen en georganiseerde tripjes voor de 25-jarige Volendammer; hij omarmt het avontuur en laat zich verrassen door het onbekende.
Materialisme
,,Ik was klaar om te vertrekken. Elke week was hier hetzelfde. Werken en uitgaan en in elke bar kwamen dezelfde mensen met grotendeels dezelfde verhalen. Bovendien heb ik moeite met een onderdeel van de Volendamse cultuur, dat veel mensen denken met materialisme zich gelukkig te kunnen voelen. Dan kun je beter investeren in jezelf. Ik zat zelf ook in een sleur. Smeet met geld, ging naar concerten en festivals. Ging veel buiten het dorp uit."
Prinsen schafte zich een open ticket aan en richtte zich op delen van Azië en Zuid-Amerika. Met in en bij de rugzak een tentje, een mini-kookstelletje, een landkaart van China en een verbandtrommel. ,,Mijn voorbereiding? Een beetje jezelf inlezen. Maar verders: het beste plan is geen plan. Anders volg je teveel een programma."
,,Ik had nog nooit gefietst, dus wist ik niet hoe ik het lichamelijk zou volhouden. Daarbuiten wilde ik de vrijheid hebben om ergens te vertrekken wanneer ik dat wilde. Vooraf vroeg ik aan mijn vrienden, hoe lang zij dachten dat ik weg zou blijven. Een paar maanden, dan zou ik wel terug zijn. Mooi niet."
In China kocht hij een fiets en de eerste missie was een bewust gekozen. ,,Ik had al veel jaren gereisd, van backpacken in Nepal tot de Verenigde Staten en Canada. Nu wilde ik wel eens weten hoe het zou zijn om voor langere tijd alleen te zijn. Dus deed ik twee maanden over mijn fietsreis naar Tibet. En verbleef ik met en bij lokale mensen, die geen Engels spraken. Alles moest dus met gebaren. Dat was een hele intense ervaring. Je leert jezelf kennen, want je komt jezelf steeds tegen."
,,Vooral in het begin was ik veel aan het lezen, in totaal zou ik zo`n zestig boeken uitlezen. In die eerste weken ben ik ook flink doorgefietst, met één week rust tussendoor."
,,Het was altijd al mijn wens geweest om naar Tibet te gaan." Maar om daar binnen te komen, is een toegangspas vereist, welke alleen te verkrijgen is als onderdeel van een vlieg- of busreis. ,,Maar ik wilde per se op de fiets daar aan komen. Ik wist dat westerse reizigers dan altijd worden teruggestuurd als je die pas niet kunt tonen. Onderweg staan tal van `checkpoints`, waar beveiligingsmensen je langs de kant controleren."
`Vier weken lang kon ik me alleen in de rivier wassen`
,,Op internet had ik via een andere reiziger al die punten opgeschreven. Dus ik kampeerde `s avonds telkens in mijn tentje ergens in de bergen en had de wekker dan rond vier uur `s nachts gezet, zodat ik in het donker voorbij fietste als de beveiligers lagen te slapen."
Het waren vier confronterende weken. ,,Het betekent veel hoogtemeters op de fiets, vier weken niet douchen, maar wassen bij de rivier. En één keer heb ik met storm mijn tentje moeten vasthouden en sloeg de bliksem vlakbij in. Toen was ik best wel bang."
Vrees stond verder niet in zijn reisgids. ,,Angst is illusie. Veel mensen waarschuwen je voor je weggaat, maar hebben dat alleen van horen zeggen. Ik ben in sloppenwijken geweest waar veel armoede heerst en criminaliteit is, maar ik kwam op het fietsie aan de achterkant van die wijken binnen, met een lach op mijn gezicht. Ik zwaaide en ze zwaaiden terug. Als je angst uitstraalt, dan denken ze dat je als westerling iets te verbergen hebt. En ik was sowieso niet bang, heb in mijn jeugdjaren aan vechtsport gedaan. Iemand die mijn tas probeert te jatten, zal dat daarna moeten voelen."
,,In Chili reed ik door de woestijn heen en zag je de mensen kijken en denken: die is gek. Vrachtwagenchauffeurs gooiden broodpakketjes uit het raam om me te steunen. Als je zoiets op de fiets doet, hebben ze daar zoveel meer respect voor je. Dan ben je geen doelwit voor hen en benadert men je anders."
,,En je moet je verstand gebruiken. Als lokale mensen zeggen dat je op een bepaald tijdstip niet in een bepaald gebied moet komen, dan moet je dat niet gaan opzoeken. De wereld is niet zo gevaarlijk als de mensen zeggen. En in feite reis je nooit alleen. Je komt allerlei mensen uit alle hoeken van de wereld tegen, leert ze kennen en dat geeft je een echt wereldbeeld."
Mocht hij al vooroordelen koesteren, dan werden die in die maanden weggevaagd. ,,Van Iran bestaat bijvoorbeeld door media ingegeven het imago van veel terrorisme. Maar nergens heb ik vaker gratis eten en drinken van de mensen kregen als in Iran. Maar in Nederland is de krant onze bron van informatie en die brengt geen positieve verhalen over dat land. Dat vinden ze daar verschrikkelijk. Ik ben daar zoveel vriendelijkheid tegengekomen. Kwam bij een bedevaartplaats terecht waar alleen moslims waren. Iemand nam me mee naar de moskee en we hebben lang zitten praten. Hij had de film Fitna van Geert Wilders op zijn telefoon staan en vroeg of we er in Nederland allemaal zo over dachten. Hebben we zo`n goed gesprek gehad. Niet iedereen is daar slecht, daar komt het simpelweg op neer."
Mystiek en energie
,,In bepaalde delen van Azië is er nog geen sprake van westerse invloed en daar wil ik ooit weer terugkomen. Net zoals ik moeite had met de toeristische attracties die ik daarna bijvoorbeeld in Peru tegenkwam. Dan pak ik liever de plaatsen en de tijdstippen waar het minder toeristisch druk is. Bij de Sacred Valley in Peru ben ik in de namiddag naar de ruïnes gegaan. Wat een mystiek en wat een energie voelde ik daar. Genieten. Liever niet dat massa-gedoe, waar ze allemaal iets van je willen. Dan zijn de nachten kamperen in de bergen veel mooier. En ik moet zeggen, door al die eerdere weken was ik flink verwend geraakt, hoe primitief ik ook reisde."
,,In Peru sliepen mijn maatje Wil Vonk - die toen over was - en ik ook bij mensen die niets hadden. Gaven ze ons gratis de kans om `s nachts in hun schuur te slapen, op een paar lappen op de grond, in het stof."
,,Op de fiets aankomen bij het Base Camp van de Mount Everest, dat was evenzeer een hoogtepunt. Heftige valleien en heftige bergpassen. In het klooster mocht ik bij de monniken eten." Zoals hij ook een tien daags meditatiecursus genoot in het Himalaya-gebergte. ,,Ook daar leer je om niet de negatieve dingen en emoties de overhand te laten nemen. Als je een keer iets ernstigs gebeurt, dan moet je daar mee omgaan."
In Iran werd hij gevraagd gastcollege te geven. ,,Op een school tijdens de Engelse les. Die leerlingen helemaal zenuwachtig, want ze hadden nog nooit een westerling gezien."
Het vormt een schakeltje aan de rits van bijzondere belevenissen. Zoals ook zijn aanwezigheid bij een verschijning van de Dalai Lama in een roerige periode daar een van was. ,,Ik heb gemerkt dat Tibet Tibet niet meer is en met de vrijheid wordt het ook niks meer. Er wonen nog maar een paar honderd monniken per klooster. Ik heb de Dalai Lama in het echt gezien. Een hoogtepunt, maar het was niet het juiste moment. Het was in een dramatische periode, toen er voor de Olympische Spelen demonstraties waren en mensen daarbij overleden."
`We leven hier in een gesloten maatschappij waar weinig mensen aandacht hebben voor vriendelijkheid`
In de eerste drie maanden legde hij liefst 5300 kilometer af. ,,In eerste instantie dacht ik niet dat ik door Tibet zou gaan, maar toen ik eenmaal bezig was en die bergen zag liggen, dacht ik: het is nu of nooit. Dus ging ik over land naar India. Dat maakte me supergemotiveerd. Het betekende wel vier weken geen internet en dat gaf hier wat spanning thuis, omdat ze niet wisten hoe het met me ging. Mijn telefoon had ik sowieso niet meegenomen. Wat een verademing."
Hij leerde overleven. ,,Als je wilt, kun je met tien, vijftien euro budget per dag af. Als je kampeert en wat eten haalt bij de straatstalletjes. Maar dan leef je wel regelmatig zonder culinaire hoogstandjes: `instant noodles`, rauw dan welteverstaan. Soms een beetje slappe rijst. Je leert te eten wat de pot schaft."
Eenmaal terug tussen de Europeanen, gedijt hij weer prima, na de eerste aardstoot. ,,Ik pas me hier zo weer aan, maar toen ik vlak voor mijn terugkeer in Londen aankwam en daar vanaf het vliegveld de stad in fietste en nauwelijks had geslapen, werd ik voor een zwerver aangezien en wanneer ik de weg vroeg, negeerden mensen me en toen ik in een broodjeszaak een broodje haalde kreeg ik geen glimlach maar een strak gezicht. Wat een cultuurshock was dat…"
,,We leven hier in een gesloten maatschappij waar weinig mensen aandacht hebben voor vriendelijkheid. Misschien is het niet goed om te zeggen, maar hier doen we allemaal hetzelfde. Ik ben geen type die op het Middengebied zich in de schulden gaat steken en huisje-boompje-beestje gaat doen. Ik wilde altijd al mijn horizon verbreden en afstanden zijn tegenwoordig niet meer zo groot. "
Het heeft hem gesterkt in zijn drive om meer van de aardbol te zien. ,,Ooit zou ik van deze planeet af willen, dat lijkt me de ultieme reis. Misschien dat we het ooit nog meemaken dat het mogelijk wordt voor ons."
,,Het offroad reizen is me extreem goed bevallen, dus daarom ben ik zeker van plan nog meer van dit soort trips te gaan ondernemen. Maar dan wil ik het aan een goed doel koppelen en een deel van mijn reis laten bekostigen. Ik heb zoveel gekregen van mensen die zo weinig hebben, dan zou ik iets terug willen doen. Ik wil bijvoorbeeld nog met een bootje de Ganges-rivier in Azië afzakken en per fiets van Amsterdam naar Zuid-Afrika. Zo dwars door het Afrikaanse continent, dat lijkt me geweldig. Dat is `going back to the roots`, want daar komen we tenslotte vandaan."